Misschien heb je het collector’s item naar aanleiding van de tiende editie van Nacht van de Woordvoerder al gespot: een boek vol interviews, woordvoerderswijsheden en anekdotes uit het communicatievak. Voor deze jubileumeditie, gesponsord door PM, werden ook Hugo en Stijn geïnterviewd over twintig jaar crisiscommunicatie, veelgemaakte fouten en de uitdagingen die organisaties vandaag te wachten staan.
In hun gesprek delen Hugo en Stijn hun kijk op twintig jaar crisiscommunicatie. Ze vertellen hoe het vak evolueerde van een opdracht voor één woordvoerder naar een strategische verantwoordelijkheid van een volledig team, nauw verbonden met directie, legal en operationele diensten. Daarbij gaat het niet alleen om informeren, maar ook om begrijpen wat leeft bij slachtoffers, medewerkers, media en de bredere samenleving.
“Vroeger was crisiscommunicatie vooral: ‘Ga eens uitleggen wat er gebeurt’.”
Een belangrijke les? Organisaties communiceren tijdens een crisis nog te vaak vanuit verdediging, terwijl empathie, verantwoordelijkheid en aandacht voor slachtoffers net het verschil maken. Die menselijke benadering bepaalt mee de juiste toon en inhoud van crisiscommunicatie.
Ook de samenwerking tussen communicatieteams en juristen blijft cruciaal. Beide disciplines kijken anders naar een crisis: communicatie focust op transparantie en betrokkenheid, terwijl legal risico’s en aansprakelijkheid bewaakt. Daarom benadrukken Hugo en Stijn het belang van een goede samenwerking nog vóór een crisis zich voordoet.
Tot slot kwamen ook nieuwe uitdagingen aan bod, zoals artificiële intelligentie en cyberaanvallen. AI kan volgens hen ondersteunen bij voorspelbare incidenten, maar echte crisissen blijven te complex en emotioneel geladen om volledig te automatiseren. Voor cyberdreigingen ligt de focus vooral op resilience: organisaties moeten niet alles kunnen voorspellen, maar wel voorbereid zijn om flexibel en creatief te reageren wanneer systemen uitvallen.
Hun belangrijkste boodschap? Crisiscommunicatie is geen bijkomstigheid of kostenpost, maar een strategische investering. Organisaties die inzetten op voorbereiding, samenwerking en menselijkheid, staan sterker wanneer het er echt toe doet.
